Je dakkapel is ontworpen voor het weer van toen

Op het platte dakje van een dakkapel komt verhoudingsgewijs veel water terecht, en het moet weg via één of twee kleine afvoerpunten. Dat werkt zolang de aanvoer past bij waar het ooit op is berekend.

Precies daar is iets verschoven. Milieu Centraal schrijft dat het KNMI heeft berekend dat de hoeveelheid neerslag de afgelopen 60 jaar met 20 procent is gestegen. Een dakkapel uit de jaren tachtig heeft dus een afvoer die is gedimensioneerd op een ander klimaat dan het huidige — en het gaat niet alleen om de totale hoeveelheid, maar om hoe die valt.

Wat je daarvan merkt is niet dramatisch maar sluipend: water dat na een stevige bui te lang op het dakje blijft staan, een overloop die af en toe langs de zijwang loopt, groene aanslag op één hoek. Stuk voor stuk signalen dat de afvoer het net niet bijhoudt — en stilstaand water is precies wat de dakbedekking en de randafwerking versneld oud maakt.

Praktisch: kijk een uur ná een stevige bui, niet erin. Staat er dan nog water, dan is er iets met het afschot of de afvoer. Houd het afvoerpunt vrij van blad en mos — dat is het goedkoopste onderhoud dat bestaat — en laat bij een dakkapelrenovatie (€ 1.500-6.000) expliciet naar het afschot en de afvoercapaciteit kijken, niet alleen naar de bedekking. Elk richttarief staat in de prijsindex.